|
De Henry Dunant op pad Heen werd al duidelijk dat het geen gemakkelijke reis zou worden, de ene N weg na de andere werd aangeraden door de man met de meeste ervaring met de Kanaaltunnel. Gelukkig was de inchecktijd ruim voldoende om nog mee te kunnen. In de tunnel werd al gelijk de 5 gig aan muziek op de I-Pod geprobeerd op de radio te krijgen, dat er enige storing te beluisteren was mocht de pret niet drukken en na een half uurtje ‘raadt die plaat’ konden we over de linkerkant van de weg de reis vervolgen. Hamble harbour was de bestemming, helaas lag de boot gewoon in de Ocean Village Marina in Southampton… Twee laatste dagen van voorbereiding, paar kleine dingetjes nog realiseren (marifoon aanschaffen en inbouwen, de mail op gang krijgen; niets echt wezenlijks). Jean en Mark konden op zaterdag nog een oud bemanningslid bijstaan om 2e te worden in de Cowes week, gefeliciteerd Paul!! De race zelf: tja, heb je 5 boeien te navigeren zie je de eerste over het hoofd. Na een vriendelijk doch beslist ‘Hello chaps, is this bouy one you would like to respect as well?’ werd een Z manoeuvre ingezet waarna de plankenkoorts van onze nieuwe navigator toch wel voorbij was. De weerberichten waren in zoverre gunstig dat ze rekening hielden met de blessure van de schipper. De aanvraag voor subsidie bij de Nebas was daags tevoren goedgekeurd en onder begeleiding van 8 experts vertrok het slachtoffer met de Henry Dunant aan de tocht. De Solent uit via het wasbordje bij de Needles en langs de kust omhoog richting het einde van Engeland (Land’s End). De Ierse zee die over het algemeen toch wel bekend staat om zijn wildheid leek deze keer wel de Carieb. Het in korte broek de dagwacht uitvoeren met als moeilijkste handeling het bereiken van dat plekje tussen je schouderbladen met de zonnecrème was eigenlijk in het kort waar de meeste tijd in ging zitten. Navigeren kwam keer op keer neer op het nemen van de juiste beslissingen op het juiste moment; het is net het echte leven. Zee of niet naar zee was de vraag, zowel heen als terug. Dat er aan boord meer wind te bespeuren was dan op het water droeg bij aan de feestvreugde (en aan het gat in de ozon laag). In de Ierse zee veel dolfijnen die het keer op keer leuk vonden even te buurten, zo vaak zelfs dat er op een gegeven moment alleen nog maar geroepen werd: ‘daar zijn ze weer’. De wachten waren verdeeld in een speed wacht en een marmotten wacht. Dit behoeft wellicht enige uitleg: speed is snelheid en marmotten zijn ster in het hamsteren en vervolgens slapen. Dat de marmotten wacht niet louter uit die vriendelijke diertjes bestond (2 Mc Gyver’s zaten er ook nog bij) resulteerde met name ‘s nachts in de ene inhaalmanouevre na de andere. Dat je zelfs op de Ierse zee nog een bakboord stuurboordje hebt met een stuurman van een niet nader te noemen blauwe X die met zijn zeiltjes over stuurboord als een zombie in de kuip zit is ook nog vermeldenswaard. Fastnet Rock ligt dus in de carieb, zoveel is duidelijk. Voor ons rondde een meneer de rots voor de 6e keer waarvan dit de eerste keer was dat hij hem daadwerkelijk zag! Het race comité was zo vriendelijk hem voor een volgende keer uit te nodigen. Overigens is die rots veel groter dan hij lijkt; het kostte ons namelijk 6 uur om hem te ronden. Na de rots zo’n 250 mijl met de genacker op; het ding is in 1 race versleten maar bewees zijn diensten want tot aan de haveningang bleven we deelnemers bij halen. En verder, ach, koekhappen op het voordek, de grootste snurker die naar het vooronder verbannen werd om te slapen, pannenkoeken door Ed en Willem Bever, iedere dag stipt om 5 uur happy hour; niet alleen een biertje maar zelfs borrelnoten en worstjes om de stemming erin te houden. Een walvis die wel gehoord is maar niet gezien, de volgende wacht goed verzorgen met een natje en een droogje, de torpedo die de Ierse marine kwijt was die gevonden is door Jean (‘ik draaide me om en daar lag ie’), de volgende boot waarop we de Fastnet gaan doen (een 23 voet S&S langkieler), dat je geen gel nodig hebt na 5 dagen je haar niet wassen, de enorme hoeveelheid sterren en ook vallende sterren die je op zee ziet, de conclusie dat hoe meer boten er gemaakt zijn hoe beter ze dan moeten zijn, Bavaria dus met kop en schouders boven iedereen uitsteekt, volgende keer de bimini meegaat en wellicht als laatste dat dit allemaal Braassemleden waren die nu beschikbaar zijn om tegen torenhoge gages lezingen te verzorgen… Kortom; het was een belevenis. Blijf terugkomen voor de foto’s en filmpjes, ook daar vinden we nog een manier voor om ze beschikbaar te krijgen (toch Bas?). Uw scribent. |
|
terug Laatste wijziging: 22 augustus 2005 |