Terug naar de CAMR.
Na een bijzonder aangenaam hapje eten en voor sommige een lekker uurtje slapen werden de schipper, zijn zoon en Michael verblijd met de aankomst van Jaap Kreun, Bastiaan van Nunen, Remco Abeln en coach Ronnie –Mcguyver- Azier.
Biertjes erbij en uiteindelijk toch nog op jungletocht richting de kersverse gloednieuwe jachtclub van Lauwersoog. Weer een paar biertjes erbij…
De volgende ochtend (vrijdag) vroeg uit de veren en richting de binnenhaven voor een omelet in de j8club; helaas pindakaas… uiteraard blijkt dat er aan de nasi tafel van gisteren niet valt te ontkomen en dat de vrieskist al op standje “over twee jaar alles weer kant en klaar” staat en wij vrolijk met z’n allen aan de bami gaan met saté. Voor de tedere maagjes is er nog de mogelijkheid gecreëerd om een tostietje te nuttigen… wat degenen hebben gedaan na een dik uur wachten… ondanks dit lange ontbijt gaan onze complimenten uit naar alle vrijwilligers die met hart en nieren er voor gaan om de club draaiende te houden.

Boodschappen: Waar hard gezeild wordt, wordt hard gegeten; niet geheel verbazend dus dat ome Ronnie wat Kareltjes onder zich neemt en naar de supermarkt trekt om de catering, die Chris zal klaar maken tijdens de trip, in te kopen. (later meer over wat Chris wel en niet zou doen aan boord). De rest van de bemanning trekt weer door de jungle richting de buitenhaven en begint het door de Greyhound-eigenaar ge-envieerde ritueel van “tover ‘m om tot zeilkanon.” Grootzeil eraf, splitpennetje hier, zelf vulcaniserend tapeje daar etc, etc.
Grote afwezige op deze vrijdag-omklusdag is Maarten Voogd: niemand minder dan de ontwerper… het zal blijken dat dit adoptie Kareltje het bijzonder druk heeft met z’n rubberboot, het onderhouden van wat zal blijken een ongekend talent voor pinball en oh ja het tekenen van een paar hele geile bootjes voor een Duitse werf die klaarblijkelijk eindelijk het licht heeft gezien.
Binnen een zeer respectabele klustijd is de Karel weer de girl-she-use-to-be (met nose job) en is al het overtollige van boord af gehaald, denk hier bij aan sprayhoods, Maxi Cosi’s, en Olvaritpotjes. Ook komt de wedstrijdcommissie ons melden dat we ORC moeten varen aangezien we op de site van het verbond nog een meetbrief hebben staan. Echter, deze meetbrief is niet meer geldig omdat de Karel een flinke pimp beurt heeft gehad. Dit was ook de reden dat we ons ingeschreven hebben in de vrije klasse… al met al: we starten in de ORC klasse want het enige waar de Kareltjes heet van worden (jawel, de gemoedstoestand) zijn de line-honours… zo zie je maar: rating gezeik zonder een rating te hebben…lekkerrr!
Op naar de kroeg dan maar. Na wat reserveer gezeik toch met z’n allen op het terras voor een heerlijke maaltijd en wat natafel geweld.
De nacht trekt zonder al teveel poespas voorbij, om ons op zaterdag de startdag te brengen.

Hoogwaardig bezoek komt onze kant op. Schoonpapa Jaap, Marja en kleine Jens en natuurlijk onze missing link Maarten die gebracht word door zijn vrouw Marjolein - ik maak heel graag foto’s festijn.
Om half twee varen we uit om ons voor te bereiden op de start van half drie. Stress op het voordek, na het lakken van de spi-boom is vergeten het triplijntje weer te bevestigen aan de binnenkant van de bek en dat verhindert normaal gebruik van de boom; in 20 minuten klust Ronnie Mcguver de boel in elkaar en zouden we de boom weer normaal kunnen gebruiken. 
Perfect klokwerk van onze just-appointed start co-navigator Remco zorgt ervoor dat we precies over de startlijn heen gaan wanneer dat moet MAAR de startcommissaris kan ondanks zijn eigen overtuiging niet op een horloge kijken. Dit zorgt ervoor dat de officiële telling ons te vroeg laat starten en wij dus een rondje moeten maken… zo gezegd zo gedaan, Karel af van zijn perfecte startpositie op de wedstrijdbaan.
Een fantastisch mooie discussie volgt over de marifoon aangaande de klok-lees capaciteiten van de wedstrijdcommissaris maar daarin mengen wij ons niet, daar wij veel liever het eerste stuk keihard varen met een knik in de schoot, gebruik makend van onze nieuwe gangboord rails voor de genua!
Na de eerste boei moeten we de geul uit met een 20-tal tacks van soms slechts 6 bootlengtes lang. Het gros van de vloot wordt hier ingehaald en eenmaal buiten vullen we de ballasttanks om een groot gat te slaan tussen de eventuele medestrijders voor de line-honours.
Het gaat werkelijk fantastisch, Karel is helemaal in de groove en loopt als een dolle terwijl de wind rustig doorbouwt. Acht uur slaat de klok en de wacht van Maarten, Remco en Michael begint; schipper Chris draait buiten de wachten om om ons te voorzien van lekker eten en navigatie kunsten… dit laatste blijkt een punt (het ging toch lekker !) daar wij na een poos geen boten meer te zien een booreiland tegen komen die de gedachte wekt dat we daar, of om een boei aldaar, heen moeten. Het laatste blijkt waar, de EF/B moet aan stuurboord gehouden worden en onze voorsprong valt dus letterlijk en figuurlijk in het water daar de EF/B–boei met een dikke 7 mijl overzeild is. Geeft niet, spi omhoog en knallen. Een kleine 50 boten tellen we als we de boei ronden en het hele inhaal spektakel begint opnieuw… de hele nacht halen we de tegenstanders in (dus hebben we eigelijk 2 keer gewonnen, toch?!); de serieuze concurrenten (Daikin, Pozzetto d’oro –de gouden pizza- en de going concern) komen we echter niet tegen waardoor de prestatiedrang goed toeneemt. In de loop van de zondag (die wij door brengen met een Sydney 40 aan stuurboord zijde) kakt de wind er uit en gaan we een vrijwel windloze nacht in… De code zero gaat omhoog en met de expertise van de ontwerper varen we richting het noordoosten; van eerst een 30-35 mijl uit de kust van Denemarken varen we nu zo’n 6 mijl uit de kust en hebben naast de pas gehesen genaker en de opkomende zon ook Daikin en Going Concern voor ons liggen. Chapeau voor deze twee boten daar zij blijkbaar meer wind hebben weten te vinden dan wij maar ook chapeau voor onze ontwerper die boot met code zero fantastisch aan de praat wist te krijgen.

So… the heat is on… nog het Skagerak door en dan zijn we er… beide voorliggers maken het ons niet makkelijk om ze in te halen; de hele ochtend hebben we nodig om de Going Concern in te halen in een 11 knopen windje en pas in de middag als de voorspelde 5 – 6 westzuidwest op komt zetten stuiven we de Daikin voorbij. Dit is waar we het voor doen. Spinnakeren in 20–25 knopen wind, hele lange surfs van 13–14 knopen met uitschieters tot bijna 18 knopen. Karel laat nu haar werkelijke kant zien en die komt pas naar boven als ze goed gestreeld wordt… binnen een korte tijd is het Skagerak omgetoverd tot een achtbaan met golven tot 3 meter die zeer kort op elkaar zitten. Het kan niet onmogelijk zijn dat er soms foutjes gemaakt worden en zo lopen wij ook lichtelijk uit het roer door een kleine stuurfout. In no-time hebben we de boel weer op gang en zien wijn ook de Daikin uit het roer lopen. Echter slaat ze nog een keer door de wind heen en hebben we onze vraagtekens bij het welzijn van de Daikin en haar bemanning. Al snel blijkt over de marifoon dat ze hun roer verloren zijn; Chris vraagt of wij moeten omdraaien om eventuele hulp te bieden maar de schipper van de Daikin geeft toestemming om door te varen daar de Fleur en de Going Concern (die achter de Daikin liggen) sneller langzij kunnen zijn dan wij als we moeten opkruisen in de toch wat heftigere omstandigheden. De Fleur is binnen 30 minuten aanwezig en blijft langzij tot de Noorse reddingsmaatschappij de Daikin in veiligheid brengt. Karel heeft inmiddels nog een kleine 60 mijl te gaan naar Larvik. De extremere omstandigheden doen het nodige en downhaul en tack lines springen omstebeurt uit de klemmen waardoor het tot 2 keer toe goed schrikken is. Als de spi-boom bek openspringt omdat het trip lijntje mee getrokken wordt (hadden ze hem express niet vast gemaakt ?) in de downhaul besluit de schipper dat het mooi geweest is en daarnaast ook zinloos om door te spinnakeren. Het gat dat geslagen is tijdens de rollercoaster ride van 5 uur lang kan niet meer gedicht worden door de achterliggers en dus gaan we met wat minder druk op de ketel verder onder genua 3 en grootzeil. Heel houden en uitvaren is nu het motto. Naarmate de finish dichter bij komt, neemt de wind af en wordt in de loop van de derde nacht op zee de spi weer gehesen… hij staat voor een klein uurtje om er weer af te gaan wegens een winddraaiing die ons tot het aan de wind varen dwingt. De finishlijn is in zicht en de spanning neemt toe: de enige boten die ons voor kunnen zijn, zijn de Gouden Pizza (eigelijk niet maar we hebben hem niet meer gezien) of schepen die westelijk en noordelijk van de windstilte een langere route met meer wind hebben gevaren. Na het doorkruisen van de eindstreep krijgen wij van de commissie niet te horen of we als eerste binnen zijn; echter eenmaal in het pittoreske Stavern blijkt dat we dat wel zijn: Feest! De line-honours zijn binnen en dat word rijkelijk gevierd met toch wel iets teveel alcoholische dranken…